من نیستم مانند تو،مثل خودم هم نیستم

تو زخمی صدها غمی، من زخمی غم نیستم

با یادگاری از تبر ، از سمت جنگ امدی

گفتم چه امد بر سرت ،گفتی که محرم نیستم

مجذوب پروازم ولی،دستم به جایی بند نیست

حالا قضاوت کن خودت من بیگناهم !؟ نیستم

با یک تلنگر می شود از هم فرو پاشی مرا

نگذار سر بر شانه ام ،انقدر محکم نیستم

خواندی غزلهای مرا،گفتی که خیلی عاشقم

اما نمی دانم خودم،هم عاشقم هم نیستم

را با آن رنگ كردم و اسم قشنگ تورا كنار همه آن ها نوشتم . عشق را قرمز كردم ، زندگي را

 زرد كردم ، واژه را سبز كردم و اميد را آبي كردم . اما افسوس هماي سعادت مغلوب غراب

البين شد و اين مرغ غم پرست سياهي را به من هديه كرد . عشق مرد ، زندگي مرد ، واژه

مرد ، اميد مرد . رنگ ها همه مردند و خاطره رنگ ها زير غبار فراموشي ماند .