دلم گرفته آسمون ، نمي تونم گريه كنم

شكنجه مي شم از خودم ، نمي تونم شكفه كنم

انگاري كوه غصه ها ، رو سينه من اومده

آخ داره باورم ميشه ، خنده به ما نيومده

دلم گرفته آسمون ، از خودتم خسته ترم

تو روزگار بي كسي ، يه عمر كه در به درم

حتي صداي نفسم ميگه كه توي قفسم

من واسه آتيش زدن يك كوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون ، يكم من و حوصله كن

نگو كه از اون روزگار ، يه خرده كمتر گله كن

من و به بازي مي گيرند ، عقربه هاي ساعتم

برگه تقويم مي كنه ، لحظه به لحظه لعنتم

آهاي زمين يه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا آروم بگيره يه آدم شكسته تن

عشق را كي آموختم كي فهميدم صداي تو آن صداي آرامش بخش است كي اسمت را در لوح قلبم يافتم شايد بار اول كه آن نگاهت را كه تيري در شب هاي تاريكي وجودم بود ديدم اما نه نه نه بار اول كه صدايت را شنيدم آن صداي مانند لاي لايي هاي شبهاي كودكيم بود را شنيدم و به خواب بيداري عشق رفتم يا نه قبلش وقتي اسمت را شنيدم كه آبي بود بر آن هراسهاي هميشگي ام و حتي قبلش آري من تو را از اول دوست داشتم اين و اين عشق را از آن اسم و صدا و نگاه فهميدم من عاشقت بودم و اين را با آن اسم و صدا و نگاه فهميدم آري براي اولين بار گمشده وجوديم را يافتم آن تو بودي اي مهربانم ....