با کدامین نگاه دردم را به تو بفهمانم؟

با کدامین زبان حرفم را به تو حالی کنم؟

با کدامین دلیل عشقم را به تو ثابت کنم؟

با کدامین فریاد عقده های دلم را خالی کنم؟

دلی که می سوزد و هیچ کس جز تو نمی تواند سوزش آن را مرهم سردی باشد

دلی که هر لحظه با توست و به یاد توست

اما تو یک لحظه هم با آن همراه نیستی

چگونه شب را به روز سپری کنم در حالیکه یک لحظه هم فکر تو و غم تو از سرم بیرون نمی رود؟

شبهایی که تو در سایه ی عشقی غریب پناه گرفته ای آیا می دانی من در سنگینی سایه این غم ها و تنهایی ها چه می کشم ؟

لحظه هایی که محبت را در آغوش گرفته ای آیا می دانی من در میان دستان بی رحم بی کسی و غربت له می شوم؟

آه اگر بدانی چه احساس تلخی ست تنهایی ! وای اگر بدانی چه لحظات سختی ست بی تو بودن !

ای کاش برای یک بار هم که شده می شد رو در رویت ایستاد و از عشق سخن گفت

ای کاش برای یک بار هم که شده می شد در حضور تو گریه کرد اشک ریخت ناله کرد

ای کاش درد هم قابل دیدن بود و تو خود می دیدی که جز درد هیچ ندارم که ارزانی ات کنم

خدایا !

تا کی باید سوخت ؟ تا کی باید گریه کرد و آه کشید ؟تا کی می توان حسرت خورد و درد تنهایی را چشید ؟

تا کی می توان دوری اش را تحمل کرد ؟ تا کی می توان از درد ها سخن گفت؟

ای بهانه ی زنده بودن !

قلبم همچنان شکسته از دست تو !

دست هایم همچنان در جستجوی تو !

دلم همچنان به یاد تو !

چشمهایم هنوز اشکبار تو !

ولی قلبم هنوز عاشق تر از همیشه

وامیدوار به فردا ها . . .