سلام عزیز

چه روزها که در باران به دنبال تو گشته ام . هر واژه یک لحظه از زندگی من است . اگر الفبای زندگی را بیاموزی حرفهایم را ساده تر می فهمی آنگاه می بینی که واژه هایم برای اینکه در قلب توجای گیرند بر کاغذ نشسته اند و انتظار می کشند . وقتی می خواهم برای تو بنویسم هر چه واژه از ازل تا ابد وجود داشته و خواهد داشت در دستهای من است. می توانم آزاد و راحت بنویسم . از برگهای گمشده ، از اندوههای مقدس ، از خستگی های ممتد و از بالهای روشن تو که یک روز مرا به خداوند می رسانند. خاطراتت را تا ابد در قلبم نگه خواهم داشت . مطمئن باش. خاطره هایی که با هم بودیم،خاطره هایی که باهم درد ودل می کردیم، خاطره هایی که باهم اشک می ریختیم. افسوس که گذشت....

هر چه خاطره ی خوب بود گذشت...تنها خاطره های تلخ بر جا مانده است . با رفتنت همه چیز سوخت...خاطره، محبت ، عشق....

 دیگر امیدی به زندگی نیست . آرزوهایم همه تبدیل به رویا شدند، همه تبدیل به یک خواب بیدار نشدنی شدند.

رفتی بدون یادگاری ، بدون خداحافظی ، بدون یک کلام حرف عاشقی!

دیشب تا صبح بیدار بودم، آن قدر اشک ریختم که دیگر گمان نمی برم اشک در دیدگانم باقی باشد تا فرو ریزد، عاقبت تصمیمی گرفتم و مصمم شدم با اراده ی آهنینی در انجام آن بکوشم . با این که می دانم در این راه فدا خواهم شد . تو را ترک می کنم و در فراق تو شکیبا خواهم بود . از تو خواهش دارم مرا فراموش کنی . مرا از یاد ببر . سعی کن موفق خواهی شد ولی این را بدان تنها تو هستی که تا پایان عمر دوستت دارم و لحظه ای از خاطرم دور نخواهی شد .

در آن هنگام که عفریت مرگ به سویم خواهد آمد تنها با نام تو و تجسم چهره ی تو بدرود حیات خواهم گفت . یاد باد آن روزهایی که با هم می گذراندیم و از دنیا و ناسازگاریهای این چهان غافل بودیم.

خداحافظ محبوب من

دوستان ،کپی از این نامه ممنوعه!